میانسالی
میانسالی و رشدی ویژه‌ در دوران میانسالی
۱۳۹۶/۰۶/۰۶
ازدواج سفید
ازدواج سفید و پیامدهای حاصل از آن برای زنان
۱۳۹۶/۰۶/۰۶

رشد فردیت در انسان ها و سفر بهشت تا بهشت

رشد فردیت

فرآیند رشد فردیت به دو مرحله کلی تقسیم می شود:

رشد فردیت در نیمه اول زندگی
رشد فردیت در نیمه دوم زندگی

رشد فردیت در نیمه اول زندگی :

نیمه ی اول زندگی از زمان شکل گیری نطفه در رحم مادر آغاز می شود. در این مرحله “من (ego)” هنوز شکل نگرفته ؛ این مرحله را “بهشت بی خبری” می نامند.
با تولد نوزاد بتدریج نوزاد شروع می کند به قائل شدن تفاوت بین خود و مادر و بین خود و دنیای پیرامون که موجب شکل گیری “من (ego)” می شود.
این مقطع بعنوان من-والدین (ego-parent) که تقریبا دوازده سال طول می کشد، این مقطع را از نظر ویژگی هایش می توان “رحم دوم” نام گذاری نمود زیرا کودک نه حق انتخاب و نه مسئولیت عواقب اعمالش را دارد و والدین هستند که وظیفه رشد و آماده سازی کودک را به مرحله بزرگ سالی برعهده دارند.
مقطع بعدی در نیمه اول زندگی “من-دنیا ” (ego-world) نام دارد، وظیفه نوجوان و جوان در این مقطع پاسخ مناسب به انتظارهای جامعه و دنیای بیرون است. همانند کار مناسب ، تحصیل خوب ، تشکیل خانه و خانواده و بدست آوردن اهداف فردی و مادی.
این مقطع تا چهل و پنج سالگی ادامه می یابد.

رشد فردیت
این مقطع میانسالی است که موجب بحران هایی ویژه روحی – روانی ؛ اغلب فرد می شود . در این بحران ها است که فرد با سوال های اساسی زندگی اش روبرو می شود . همانند:
من به واقع چه کسی هستم ؟
من به واقع چه میخواهم ؟
آیا با اشتیاق های روحم زندگی کرده ام یا فقط به انتظاراتی که از من می رفته پاسخ داده ام ؟
زندگی نزیسته من کدام است و در برابر آنها چه پاسخ و عملکردی دارم ؟

رشد فردیت در نیمه دوم زندگی (میانسالی به بعد) که خود به دو مرحله :

یک – مرحله من-خویشتن (ego-self )
دو  – مرحله خویشتن-خدا (self-God)

مرحله من-خویشتن (ego-self ) :

در مرحله مرحله “من-خویشتن (ego-self )” بخش زیاد انرژی روانه ما برای بررسی زندگی گذشته ، ارزیابی دستاوردها و جست و جوی آن بخش هایی صرف می شود که در خود قربانی کرده ایم (زندگی نزیسته) تا مورد تایید و توجه و عشق والدین و دنیای بیرون قرار بگیریم یا بخش هایی که در خود قربانی کرده این تا به امر پیشرفت و موفقیت در دنیای بیرون سرعت بخشیم، ما در این مرحله به درون خویش می رویم تا خویشتن خویش را پیدا کنیم و به بخش های دفن شده در زیر خاکستر وجودمان جان دوباره بخشیم .
اگر این مرحله به درستی انجام گیرد ورود به مرحله بعدی امکانپذیر است.
در عرفان گفته می شود خودشناسی موجب خداشناسی است.

رشد فردیت

مرحله خویشتن-خدا (self-God) :

گام بعدی “خویشتن-خدا (self-God)”. ما از طریق یکی شدن با بخش های گم شده و سرکوب شده خود (سایه) دوباره به وحدت و یکپارپگی هم با خود و هم با جهان هستی می رسیم و بار دیگر وارد بهشت می شویم.
در واقع سفر فردیت را می توان “سفر از بهشت تا به بهشت ” نامید با این تفاوت که در بهشت دوم همراه با شعور و آگاهی است و با تمام وجود تحقق خویشتن خویش (self) فقط در این مرحله امکانپذیر است.

کلمات کلیدی این نوشته:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *